Maar je hebt er iets moois voor terug!!

Deze bovengenoemde zin kan ik dus echt niet uitstaan! Ik ben inmiddels bevallen van een mooie en gezonde dochter. Laatste weekjes van de zwangerschap was ik niet bepaald aan het genieten maar daar later meer over. Maar wat me nu toch echt de keel begint uit te hangen is de constante opmerking van vrouwen “Maar je hebt er iets moois voor terug”. Ik zie er uit als een paars gestreepte zebra!! Heb losvel. Me benen zijn niet meer bloot te tonen en een bikini kan ik ook wel vergeten. He, maar ik heb er wel iets moois voor terug!. Ik vind dat zo`n onzin! Ja ze is mooi en geweldig maar dat betekend toch niet meteen dat ik lichamelijk zo gehavend eruit moet komen?
Waarom zeggen vrouwen dit? Als troost? Om het voor hun zelf goed te praten? Om een soort concurrentie weg te nemen? Omdat wij vrouwen nooit niet zeggen wat we echt bedoelen?
Ik snap dat niet! Het lijkt me ook niet zo dat ik nu de enigste vrouw ben op deze planeet die er zo over denkt! Maar waar zijn die vrouwen die het met mij eens zijn? Waar zijn die vrouwen die voor de spiegel staan en denken GVD!?
Als jij zo`n vrouw bent of kent laat het me weten!

Liefs

High tea

Spannend spannend spannend. Mijn manneke is jarig en we gaan gezellig naar een high tea gelegenheid. Hoe vrouwelijk het ook klinkt HIJ is ontzettend enthousiast. En nee hij is niet verwijfd haha. Hij vind kleine zoette hapjes het einde (ja dit is wel een vrouwelijk trekje) en aangezien een high tea hieruit bestaat is het gelijk bingo.

Mijn manneke wordt alweer oud. 31!! We zijn nu inmiddels 3 jaar bij elkaar maar nog steeds is hij diegene die mij blijft boeien. Dus 2.5 jaar geleden was het niks geen overhaaste beslissing om te gaan samenwonen. Nee het was moeilijk maar we zijn er ontzettend gelukkig mee.

Ik ben zelfs gelukkig met zijn vrouwelijke trekjes. Ook al zorgen die voor wat kilotjes extra. Hij is namelijk ook nog chocola verslaafd. Gelukkig kan ik hem nog pushen tot wat sporten.

Hoezo klink ik nu als een vrouw die iemand wil veranderen haha… Tja wat er in zit gaat er niet meer uit he!

Liefs

Gedachte en strijd

Elk mens heeft een natuurlijke drang om ergens het beste in te zijn. Of dit nu is met koken, inparkeren, sport, omgang met mensen, kinderen of dieren. Maar het ergste is dat we hier ook een soort strijd van maken om er over op te kunnen scheppen. Zelfs over de kleinste dingen. Nu ik zwanger ben wordt ik dan ook veelvuldig hieraan bloot gesteld.

Wat ik echt niet begrijp is dat het zelfs in de familie zo gaat. Ik ben nu 24 weken zwanger en ben 7 kilo aangekomen. Niks spannends dus. Maar van alle kanten moet ik horen dat ik toch wel echt een onderkin aan het krijgen ben en dat hun heel de zwangerschap maar 6 kilo zijn aangekomen. En als ze vragen hoe het gaat en je zegt ja redelijk mag niet klagen. Dan wordt er gelijk op in gehakt met ja ik had het vel zwaarder jou voeten zijn niet eens opgezwollen.

Toch wel bizar dat wij mensen zelfs een wedstrijd maken van wie het er het slechtste aan toe is.

En ook wel bizar dat mensen vaak niet eens naar je antwoordt luisteren maar het alleen als een opening beschouwen om hun eigen leed te delen.

Over een paar minuutjes mag ik weer naar zo`n gezellig familie feest waar je bedolven wordt onder andermans leed en andermans vragen om alleen dan maar hun verhaal te kunnen doen. Ik weet dat ik geen spannende verhalen heb en dat mijn verhalen andere mensen altijd snel vervelen maar dat betekend toch niet dat je mijn antwoorden maar kunt negeren? En omdat het familie is je eigen maar moet laten beledigen over mijn dikke kop/kont/ buik.

Even diep adem halen en maar door gaan ;-) haha.

 

Kus

Zoveel veranderingen

Het is weer lang geleden dat ik iets geblogged heb. Er is ook zoveel veranderd. Mijn ouders zijn inmiddels gescheiden en we zijn zwanger. Het laatste is heel positief. Alleen jammer dat het eerste er een stempel opdrukt.

Weinig mensen begrijpen dat ook al woon je niet meer thuis er toch veel veranderd. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik ook een heel gevoelig persoon ben die andermans leed teveel aantrek en de verantwoordelijkheid voel om iedereen weer gelukkig te krijgen. Opzich niet erg maar wel als het tenkoste van jezelf gaat. De mensen die het dichts om je heen staan plaats je ook automatisch op een voetstuk en je ziet hun fouten/gebreken dan ook niet meer en ik gaan dan verloren aan dat ik een schuldige aan het zoeken ben. Terwijl het beide toch mensen zijn en dat het ook gewoon kan zijn dat het een karakter botsing is die dit veroorzaakt heeft.

Ik ben dan ook dolgelukkig met de zwangerschap deze houdt mij er van om in te storten. Toe te geven aan het verdriet en weer depressief te raken. Mij zelf verloren voelen omdat ik nu een basis mis. Maar nu realiseer ik me des te meer hoe belangrijk het is om voor mij een basis te maken in mijn huis en het geluk vooral bij mij zelf te zoeken voordat ik het ergens anders ga zoeken of voor dat ik een ander kan helpen.

Ik wil zelf vanaf nu een stabiel persoon zijn. Die gelukkig is en die geeft om andere mensen maar haar eigen niet kapot laat maken. Ik wil ik zijn!!!

Veel liefs

Alles en iedereen

De schreeuw om aandacht van de maatschappij of alleen al van de mensen om je heen krijgt steeds andere vormen. Door het internet heeft dit weer een hele andere slag genomen. Kijk maar eens naar Hyves, Facebook, twitter en / of deze Blog of iets of iemand anders zijn Blog. Iedereen kan tegenwoordig zijn verhaal doen. Op elk moment van de dag kun je wat dan ook kwijt aan deze wereld. Maar wie merkt het nog op? En wie doet er nog iets mee?

Zelfs mijn vrienden die het dichts bij me staan geven mij niet de aandacht die ik denk nodig te hebben. Dit heeft duizend en een redenen. Ten eerste zijn ze te druk met hun eigen leven en ten tweede misschien ben ik ook wel niet helemaal duidelijk genoeg. Misschien valt mijn schreeuw wel niet op tussen alle andere schreeuwen. En ook al zouden ze het opmerken. Diep van binnen weet ik hier toch niet mee om te gaan. Maar stiekem zou het toch leuk zijn.

Maar hoe weten we tegenwoordig wat de moeite waard is om onze energie in te steken. Als alles en iedereen de machtte heeft om zo  snel en makelijk hun gevoel de wereld in te helpen. Zouden we misschien ons meer moeten focussen op de mensen om ons heen die verdacht stil zijn. En die wat lijken te verbergen? Of is het gewoon het beste om alle mediums die wij tot beschikking hebben te gaan filteren en dat je bericht kan gaan waarderen met een rankig van serieuze mate tot het nodig hebben van liefde. Of zouden we weer over moeten gaan op het goede oude brieven schrijven waar tijd en aandacht gaat inzitten en wat niet zomaar de lucht in geholpen kan worden.

Liefs

Stuiterbal

We leven tegenwoordig in een wegwerp maatschappij. Hoe erg ik hier ook tegen ben het heeft ook zijn voordelen. Egoistische voordelen maar het zijn voordelen.

Zo hebben we vandaag voor 0.69 cent bij de Action een zelfmaak stuiterbal gekocht. Puur uit nieuwsgierigheid en niet omdat we een stuiterbal nodig hebben. Al denkt de kat hier vast andes over.

Hij ligt nu te drogen.. Jaja er komt nog heel wat bij kijken. En straksjes eerst het water afgieten en dan voor 24 uur de koelkast in. :-D  Toch heeft deze haastige maatschappij ook zijn voordelen. Kijk naar marktplaats waar je voor een prikkie echt alles kunt kopen. Maar omdat alles goedkoop en snel moet heb je dit in alle varianten.

Je kunt tegenwoordig een lening binnen een paar minuten aanvragen en je scheiding is in een flits geregeld. Zucht.. Waar is de tijd dan ook gebleven dat we met zijn allen nog tijd voor elkaar hebben en dat niet continu de hete adem van de maatschappij in je nek staat te hijgen.

Maar de stuiterbal is mooi geworden dus dat hebben we dan toch bereikt.. ;-)

Opgaan in anonimiteit

NIks is makelijker voor mij om op deze manier mijn verhaal te doen. Volledig anoniem.. En niet eens weten of het gelezen/gehoord wordt. Ik heb op deze site al zoveel persoonlijkheid van mij ingebracht dat ik zelfs bang ben dat er iemand van mijn vrienden/familie er achter komt dat ik dit ben.

Ik schaam mij om te schrijven. Want ik ben bang dat alles wat ik schrijf en hoe ik het schrijf als belachelijk zal worden aangemerkt. Ik ben bang om mij zelf bloot te geven. Bang dat ze mij op mijn kwetsbaarheid zullen pakken. En jep het klopt dat ik niet zoveel vertrouwen heb in de mensen om mij heen. Maar dat is door de jaren heen ontwikkeld. Waar ik deze keer niet verder op in wil gaan.

Ik voel me wel gesterkt door te kunnen schrijven. Ik voel me goed om te weten dat ik ergens mijn gevoelens kwijt kan in anonimiteit. Dus dit is de veiligste weg die ik kan bewandelen..

Liefs

Begrip en onbegrip

Op zoek naar erkenning van anderen. Terwijl ik weet dit niet te zullen vinden. Zo hard op zoek. En zo hard aan het hopen dat iemand mij ziet staan. Dat iemand mij smst puur uit de vraag en hoe is het nu met jou na alles?

Mensen roepen altijd wel dat ze er voor je zijn. Maar vaak breken ze je alleen maar af omdat hun hun verhaal tegen jou kwijt willen en niet zien dat ze je daar mee zeer doen. Dat ze bezig zijn met valse hoop geven. Of zogenaamd de pijn te verzachten.

Poeh wat zitten wij mensen toch moeilijk in elkaar en wat begrijpen we elkaar toch slecht. En jeetje wat klink ik toch negatief. Wat eigenlijk niet nodig is. Ik voel me best oke als ik door het verdriet heen kijk. Ik voel me zelfs gelukkig met wat ik heb.

Ik grijp me maar vast aan dat gevoel. Wie weet dat de rest dan snel verleden tijd wordt.

Liefs

Mijn ouders gaan scheiden

Ik ben 21. Woon net in onze nieuwe mooie koophuis. Hebben net onze huiswarming gehad en de bom is dan ook 1 week later gevallen. Het ging nu eenmaal te goed. Ik was te gelukkig. En heb dan ook wat vaker tegen me ma geroepen. Er moet iets gebeuren er moet iets komen. En achteraf wist zij al precies wat er ging komen.

Hier zaten ze dan. Vertellend aan mij en mijn vent dat ze uit elkaar gaan. Ze gaan scheiden. MIJN OUDERS gaan scheiden. Of all people gaan zij scheiden. Je wilt niet weten hoe vaak ik dit wel niet in me hoofd heb herhaald. Je wilt niet weten hoeveel jank buien ik hier al door gehad heb. Je wilt niet weten hoe ik mijn eigen vervreemd voel van me ouders. Hoe dat komt? Mijn ouders zijn in 1 klap gewoon mensen geworden.. Hun pa en ma masker is afgegaan en ik zie nu alleen maar meer in dat het ook echt mensen zijn.

1 week later en ik heb de verschillende stadia van verdriet door lopen. Dag 1 ik was onttroosd baar en moest alleen maar huilen en huilen. Dag 2 precies zo. Dag 3 ik werd onverschillig. Ach wat kan mij het schelen en ze doen maar. Dag 4 ik werd nukkig. Heel nukkig en tot en met nu (dag 7) ben ik nog steeds nukkig. Ik ben zo bang hun kwijt te raken. Ik ben zo bang om te vervreemden. Terwijl ik eigenlijk in mijn handjes mag klappen. Ze hebben namelijk geen ruzie en ze praten er allebei heel open over. Maar toch vind ik het moeilijk.

Ze zijn het nu ook aan het vertellen aan de rest van de familie. Het is raar om hun (troost) verhalen te horen. Maar ze troosten vooral hun eigen. Het valt me best tegen dat mensen niet zien dat ik verdriet heb. Dat het wel MIJN veilige haven is die ik kwijt ben. Maar blijkbaar ben ik dan toch te onbelangrijk nu.

Ik begrijp het allemaal nog niet zo.. En constant spoken de raarste dingen door mijn hoofd. Maar het meeste ben ik opzoek naar erkenning. Iemand die mijn pijn kan omschrijven en er aandacht voor heeft. Zelfs mijn ouders zien het niet.. Die hebben het te druk met hun eigen. (logisch natuurlijk)

En zo begin ik maar weer eens met mijn gevoel aan de kant te zetten om andermans verdriet te gaan oplossen..

 

* zucht *

Vrouw & Man

Vrouwenhater, dramaqueen of proberen iets te zijn wat je niet bent…

Welke rol als vrouw wil jij innemen? Vroeger moest een vrouw een vrouw zijn en als je tegenwoordig tegen een vrouw zegt dat ze een typische vrouw is is het een belediging. Waarom zetten we ons zo ver af van het normale en het gewone? Of is dit juist niet het normale en het gewone. Een ding is zeker er bestaat altijd een grote klif tussen mannen en vrouwen. Je kunt als vrouw ze proberen te begrijpen maar zult nooit een van hen worden. Jij hebt simpel weg niks tussen je benen bungelen en jij kan niet zonder gevoel beredeneren. En als we het wel doen is het een bewuste actie en geen natuurlijke reactie.

Ik werk tussen alleen maar mannen. Ondertussen ben ik wel een echte vrouw. Ik ben tuttig een popje met hakjes. Ik zeur doe moeilijk en zadel mannen met problemen op die ze van te voren nooit niet zelf bedacht zouden hebben. Zoals dat er een lintje komt te hangen waar de kerstkaarten aanhangen. En dat ik vind dat je de kaarten moet ondertekenen voordat ze naar de klant gaan. Want een alleen gedrukte tekst vind ik niks… Maar het ergste is nog wel dat ze niet met me daarover in discussie gaan maar het klakkeloos opvolgen.. Komt dat omdat ik ze doe denken aan hun eigen vrouw en dat ze geen discussie willen of is het omdat ik ben wie ik ben en met geweldige argumenten aan kom zetten! haha yeah right..

Tevens ben ik gelijk aan het experimenteren. Voor me werk moet ik soms naar bepaalde instanties toe waar ik vervolgens een ochtend bezig ben met kopiëren enzo. Aangezien ik dit in een heel specifieke verdieping moet doen waar nogal wat mannen werken op wat lager nivo wordt ik dan ook regelmatig lastig gevallen. Zo kan 1 man zeker 3x in die ochtend hoi tegen me zeggen. En dat dan keer of 15. Oftewel ik wordt er helemaal gek van.. Dus wat ik heb gedaan is een veelste grote trui aangetrokken en weer daar heen gegaan. En ja hoor ik had de ultieme rust!!

Hoezo zijn mannen uiterlijk gericht?! Zeggen ze iets over ons vrouwen… Die is gek!